Het was me afgelopen week wel een turbulente week in de nationale politiek.
De toeslagenaffaire maakte duidelijk dat het parlement onmogelijke wetgeving had aangenomen en dat vervolgens de sociale problematiek die het veroorzaakte nog eens jarenlang onopgemerkt bleef voor verantwoordelijke ministers en staatssecretarissen en dat er ook geen klokkenluiders binnen de Belastingdienst opstonden. Totdat het ons allemaal onder onze neus werd gewreven. Verder liet staatssecretaris Broekers-Knol zonder een uiting van gêne weten dat het na twee maanden nog niet was gelukt om 100 asielzoekers te selecteren en die van Lesbos naar Nederland te laten overkomen. Dat heet meestribbelen: niet openlijk nee zeggen maar het net zo ingewikkeld maken dat het eindeloos duurt voordat er iets gebeurt. En dan was er nog Thierry Baudet die een gave illustratie liet zien van de narcist die succes altijd aan zichzelf toeschrijft en chaos aan anderen. Er waren anderen die het voor hem opnamen en beweerden: hij is helemaal niet nazistisch, antisemitisch, homofoob, want lees het partijprogramma er maar op na. Zou wel makkelijk zijn als je alleen op een partijprogramma aanspreekbaar was en niet op wat je zegt en doet. Je zou bijna sympathie krijgen voor Geert Wilders; die had tenminste zoveel zelfkennis om te weten dat hij nooit in een democratische organisatie zou kunnen functioneren. Dat hadden ze dan in elk geval binnen de SP beter in de gaten, hoewel die ruzie ook niet bijdraagt aan vertrouwen in de politiek.
Een ontluisterend beeld van onze politiek. Wat mijn vertrouwen in ons politieke stelsel nog overeind houdt, is dat de media deze ellende in elk geval nog zichtbaar maakt én dat het alternatief voor ons stelsel nog veel slechter is. Zie daarvoor tal van voorbeelden op de buitenlandpagina van je krant.
Thuiswerk — strafwerk of hoofdprijs?
De pandemie die we al bijna driekwart jaar ervaren, zal vermoedelijk een aantal langdurige veranderingen in onze samenleving en economie veroorzaken. Eén ervan is thuiswerken.
Al die honderdduizenden die sinds maart bijna niet meer op kantoor waren, zijn in feite enkele eeuwen terug in de tijd gegaan toen de meeste werkers vanuit huis hun ambacht of handel uitvoerden. Pas vanaf de industriële revolutie zagen we dat thuis en werk gescheiden werden, aanvankelijk nog in dezelfde plaats maar sinds de democratisering van de auto steeds meer op afstand. Lees verder “Thuiswerk — strafwerk of hoofdprijs?”
Statistieken verhullen de getroffen personen
In de afgelopen tijd zijn we overstelpt met statistieken en grote cijfers. Die willen een boodschap overbrengen die we allang kennen: het is heel beroerd.
Maar tegelijk verhullen die statistieken dat de pandemie niet groepen of bedrijven raakt, maar in eerste instantie mensen. Het blijft belangrijk om die menselijke dimensie steeds opnieuw zichtbaar te maken.
‘Steunpakket NOW van 17,5 miljard moet ondernemers de crisis door helpen’
Alleen al die duizelingwekkende cijfers: 17,5 miljard. Dat betekent gewoon dat als de helft daarvan uiteindelijk door burgers moet worden opgebracht (en dat is een voorzichtige schatting) dat elke Nederland er nu een schuld van vijfhonderd euro bij heeft, baby’s en grijsaarden meegerekend. Lees verder “Statistieken verhullen de getroffen personen”