Oud en Nieuw

Net zoals niet alles wat we afgelopen jaar deden nutteloos of zwak was, zo was ook niet alles succesvol of goed. Bij het opmaken van de balans van 2017 is het goed om lessen te trekken uit wat goed was en wat je eigenlijk beter had gewild. In je werk, in relaties, in hoe je als persoon bent.
Sommigen gebruiken de avond van 31 december om hierover na te denken, maar dat kan net zo goed op een ander moment. Als we het maar doen.

We kijken vooruit naar een nieuw jaar: 2018.
Als motto voor dat jaar wil ik graag een bekende tekst meegeven van de theoloog en politiek commentator Reinhold Niebuhr uit 1934, genaamd Serenity Prayer, vertaald: gebed om gemoedsrust.

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,
Courage to change the things I can,
And wisdom to know the difference

Dat wens ik u en mij toe voor het nieuwe jaar!
En graag tot ziens in 2018.

Wat een veelzijdig beroep

Natuurlijk weet ik al heel lang dat ik mooi werk heb. Maar afgelopen maanden verbaasde ik mezelf weer eens over de enorme variatie.
Laat ik wat voorbeelden geven.
Met 3 verschillende ondernemingsraden deed ik intensieve overlegtraining, in samenwerking met Joop ter Maat. Hij weet snel tot de kern te komen en verlaagt de drempel om te oefenen. In een halve dag kan op die manier heel veel geleerd en geëxperimenteerd worden.
Ook begeleidde ik een groep met daarin medewerkers uit 5 Europese nationaliteiten die elkaar nog niet kenden en die in anderhalve dag een flinke klus te klaren hadden.
Maar liefst 4 verschillende ondernemingsraden kon ik sinds de zomer adviseren over een sociaal plan, waardoor mijn ervaring en kennis nog verder groeide.

Strategiesessie
Ook kreeg ik het verzoek om een strategiesessie te begeleiden die op initiatief van een OR plaatsvond en waarvoor ruim tien managers uit het bedrijf waren uitgenodigd.
En dan was er nog een verzoek van een HR-manager om in samenspraak met de OR een opleiding voor te bereiden voor directeuren in het opstellen van advies- en instemmingsaanvragen, en in het effectief samenwerken met de OR.
Ook vaardigheidstraining in argumenteren, vergaderen en presenteren bleef een terugkerende vraag, net als inzicht in teamrollen (Belbin).

Kortom, lastig om nóg leuker werk te bedenken.

Economisch herstel en de keerzijde daarvan

In steeds meer bedrijven is merkbaar dat de economie weer in de lift zit. Dat is mooi, maar lang niet altijd profiteren de medewerkers daarvan. Ik hoor dat in de verhalen van de ondernemingsraden waar ik mee samenwerk.
De FNV heeft een looneis van 3,5% met een minimum van € 1000 uitgesproken. Zelfs de premier heeft duidelijk gemaakt dat werknemers nu ook moeten gaan merken dat het beter gaat met de economie.

Ik verwacht dat – met wat moeite – de CAO-lonen wel weer gaan stijgen. Maar een groeiende groep werknemers valt niet onder een CAO of valt onder een CAO die al jaren niet meer is aangepast. Daar zou het wel eens lastiger kunnen worden. Ondernemingsraden springen dan in het gat en proberen iets voor hun collega’s te bereiken, maar dat valt niet mee.

Een heel andere keerzijde van de herstellende economie is dat het werk toeneemt terwijl er geen extra personeel wordt aangenomen. Ik hoor ernstige verhalen over loyale medewerkers die zich over de kop dreigen te werken omdat ze er steeds meer klussen bij krijgen.
In het meest positieve scenario is dat omdat de directie geen idee heeft wat er op de werkvloer gebeurt. In een minder positief scenario denkt een directie slim te zijn door extra omzet te draaien met hetzelfde personeel, en zo de resultaten op te jagen. In beide scenario’s werk aan de winkel voor de OR om dit verschijnsel indringend en met voorbeelden te bespreken in het overleg.
Het kan toch niet zo zijn dat economisch herstel medewerkers een burn-out gaat bezorgen!?