Leren leven met beperkingen

De one-liners vliegen ons om de oren. Alleen ga je sneller, samen kom je verder. Denk niet in problemen, maar in mogelijkheden. Na een marathon blijkt de streep nog 5 kilometer verder getrokken te zijn. Om er slechts een paar te noemen.
De pandemie heeft ons een spiegel voorgehouden. We zijn niet gewend met beperkingen om te gaan. Ons leven was een enorm buffet waaruit we zelf konden kiezen. Velen hadden nog maar weinig serieuze teleurstellingen hoeven verwerken.
En nu staan we voor vijf weken lock down. Niks intelligent, maar stomvervelend. En we zullen het ermee moeten doen. De meesten van ons accepteren dat en zien het als onvermijdelijk na de grootschalige burgerlijke ongehoorzaamheid die we aan de dag legden. Want het was toch soms een kampioenschap – wie heeft het beste excuus dat de regels niet voor hem of haar gelden?
En sommigen verharden in ontkenning of wijzen priemend naar de regering – ze hadden het toch altijd al gezegd dat het anders moest?
Nu verder. Nu we niet kunnen doen wat we eigenlijk willen, moeten we leren wat anders te willen. Hoe maken we er wat van? Hoe voorkomen we dat we wegzinken in onze eigen ellende? Hoe spreken we elkaar geregeld wat moed in?
Het zal niet gemakkelijk worden. Maar wel een levensles in omgaan met beperkingen.

Hoe leerzaam een deurcollecte is!

Vroeger had ik wel eens gecollecteerd voor verschillende doelen, maar dat was al lang geleden. Onlangs liet ik me overhalen om in mijn wijk langs de deuren te gaan voor hulp aan vluchtelingenkinderen in Griekenland. Een doel waar ik graag een aantal uren aan wilde besteden. Dat collecteren ook nog zoveel onverwachte lessen zou opleveren, had ik niet gedacht.

De eerste les is dat je veel verschillende reacties krijgt en in no time interpreteert waarom iemand op een bepaalde manier reageert op het verzoek om een beetje geld te doneren. Vooral als die reactie afwijzend is en helemaal als er vrij kortaf zoiets als ‘Gaan we niet doen’ gezegd wordt. Maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik geen idee heb waarom iemand zo reageert en een deurcollecte is ook niet bedoeld om daarover een gesprek te voeren.
De tweede les is dat je op een gegeven moment aan het huis of aan de persoon die ineens vóór je staat, denkt te kunnen inschatten of die persoon iets zal willen geven. Je wordt gestuurd door allerlei aannames. Maar uiterlijke kenmerken zijn zó misleidend. Net als in andere sociale situaties natuurlijk.
En de derde les is dat je echt je best moet doen om na aan afwijzende of onduidelijke reactie meteen om te schakelen om bij de volgende deur de collecte weer met een positieve klank onder de aandacht te brengen. Niet makkelijk soms. Het loslaten van zo’n eerdere reactie is nodig om te voorkomen dat je gaat uitstralen dat het collecteverzoek ‘toch wel niks zal worden’, want dan wordt het ook niks. Ook dit herken ik in sociale situaties waar je je vorige ervaring bewust moet loslaten om daarna weer open te staan voor een nieuwe ervaring.
En een vierde les: verrassend veel mensen reageren heel positief. Weer een bewijs voor Rutger Bregmans De meeste mensen deugen.

Kortom, een prima oefening in persoonlijke effectiviteit. Misschien wel een nieuwe werkmethode in trainingen 😉 En voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden: in de link vind je de collecte. Doe ermee wat je hart je ingeeft.
https://kerkinactie.protestantsekerk.nl/projecten/opvang-voor-gestrande-vluchtelingen/

Een ontluisterende week in de politiek

Het was me afgelopen week wel een turbulente week in de nationale politiek.
De toeslagenaffaire maakte duidelijk dat het parlement onmogelijke wetgeving had aangenomen en dat vervolgens de sociale problematiek die het veroorzaakte nog eens jarenlang onopgemerkt bleef voor verantwoordelijke ministers en staatssecretarissen en dat er ook geen klokkenluiders binnen de Belastingdienst opstonden. Totdat het ons allemaal onder onze neus werd gewreven. Verder liet staatssecretaris Broekers-Knol zonder een uiting van gêne weten dat het na twee maanden nog niet was gelukt om 100 asielzoekers te selecteren en die van Lesbos naar Nederland te laten overkomen. Dat heet meestribbelen: niet openlijk nee zeggen maar het net zo ingewikkeld maken dat het eindeloos duurt voordat er iets gebeurt. En dan was er nog Thierry Baudet die een gave illustratie liet zien van de narcist die succes altijd aan zichzelf toeschrijft en chaos aan anderen. Er waren anderen die het voor hem opnamen en beweerden: hij is helemaal niet nazistisch, antisemitisch, homofoob, want lees het partijprogramma er maar op na. Zou wel makkelijk zijn als je alleen op een partijprogramma aanspreekbaar was en niet op wat je zegt en doet. Je zou bijna sympathie krijgen voor Geert Wilders; die had tenminste zoveel zelfkennis om te weten dat hij nooit in een democratische organisatie zou kunnen functioneren. Dat hadden ze dan in elk geval binnen de SP beter in de gaten, hoewel die ruzie ook niet bijdraagt aan vertrouwen in de politiek.
Een ontluisterend beeld van onze politiek. Wat mijn vertrouwen in ons politieke stelsel nog overeind houdt, is dat de media deze ellende in elk geval nog zichtbaar maakt én dat het alternatief voor ons stelsel nog veel slechter is. Zie daarvoor tal van voorbeelden op de buitenlandpagina van je krant.

Thuiswerk — strafwerk of hoofdprijs?

De pandemie die we al bijna driekwart jaar ervaren, zal vermoedelijk een aantal langdurige veranderingen in onze samenleving en economie veroorzaken. Eén ervan is thuiswerken.
Al die honderdduizenden die sinds maart bijna niet meer op kantoor waren, zijn in feite enkele eeuwen terug in de tijd gegaan toen de meeste werkers vanuit huis hun ambacht of handel uitvoerden. Pas vanaf de industriële revolutie zagen we dat thuis en werk gescheiden werden, aanvankelijk nog in dezelfde plaats maar sinds de democratisering van de auto steeds meer op afstand. “Thuiswerk — strafwerk of hoofdprijs?” verder lezen

Statistieken verhullen de getroffen personen

In de afgelopen tijd zijn we overstelpt met statistieken en grote cijfers. Die willen een boodschap overbrengen die we allang kennen: het is heel beroerd.

Maar tegelijk verhullen die statistieken dat de pandemie niet groepen of bedrijven raakt, maar in eerste instantie mensen. Het blijft belangrijk om die menselijke dimensie steeds opnieuw zichtbaar te maken.

‘Steunpakket NOW van 17,5 miljard moet ondernemers de crisis door helpen’
Alleen al die duizelingwekkende cijfers: 17,5 miljard. Dat betekent gewoon dat als de helft daarvan uiteindelijk door burgers moet worden opgebracht (en dat is een voorzichtige schatting) dat elke Nederland er nu een schuld van vijfhonderd euro bij heeft, baby’s en grijsaarden meegerekend. “Statistieken verhullen de getroffen personen” verder lezen