Stichting Amita Amali Soweto – wie heeft tips voor fondswerving?

Recent vergaderde het bestuur van onze kleine stichting weer. We ondersteunen de jeugd van Soweto via twee projecten, namelijk een voetbalclub en een muziekschool. Doel is de jeugd een leuke activiteit te bieden en ze daardoor van de straat te houden. En daarmee te voorkomen dat ze in criminaliteit belanden.
Onze ANBI-erkende stichting kan op beperkte schaal hulp bieden, maar de uitdagingen in Zuid Afrika zijn veel groter dan onze budgetten. Daarom zoeken we tips om aan fondswerving te doen. Wie heeft ervaring met fondswerving voor een kleine stichting? Of wie kent fondsen die qua doelstellingen aansluiten op onze projecten?
Graag reactie. Donaties natuurlijk ook altijd welkom op NL46 RABO 0168 4997 70, t.n.v. Stichting Amita Amali Soweto, Houten.

Zie hier voor meer informatie over onze stichting.

Adviesrecht én doorvragen levert invloed op

Ondernemingsraden zijn niet altijd tevreden met hun invloed, maar soms is er wel degelijk reden voor tevredenheid. En succes moet je vieren.

In dit voorbeeld ontving een OR twee adviesaanvragen met reorganisaties in twee verschillende bedrijfsonderdelen. Hoewel pijnlijk viel er voor een van deze reorganisaties niet te ontkomen aan ingrijpende besluiten. De personeelsreductie werd nog hier en daar verminderd en er kwam dankzij vakbonden een fatsoenlijk sociaal plan. En vervolgens werd het overleg afgerond.

Maar de andere adviesaanvraag leidde tot gefronste wenkbrauwen. “Adviesrecht én doorvragen levert invloed op” verder lezen

Leren leven met beperkingen

De one-liners vliegen ons om de oren. Alleen ga je sneller, samen kom je verder. Denk niet in problemen, maar in mogelijkheden. Na een marathon blijkt de streep nog 5 kilometer verder getrokken te zijn. Om er slechts een paar te noemen.
De pandemie heeft ons een spiegel voorgehouden. We zijn niet gewend met beperkingen om te gaan. Ons leven was een enorm buffet waaruit we zelf konden kiezen. Velen hadden nog maar weinig serieuze teleurstellingen hoeven verwerken.
En nu staan we voor vijf weken lock down. Niks intelligent, maar stomvervelend. En we zullen het ermee moeten doen. De meesten van ons accepteren dat en zien het als onvermijdelijk na de grootschalige burgerlijke ongehoorzaamheid die we aan de dag legden. Want het was toch soms een kampioenschap – wie heeft het beste excuus dat de regels niet voor hem of haar gelden?
En sommigen verharden in ontkenning of wijzen priemend naar de regering – ze hadden het toch altijd al gezegd dat het anders moest?
Nu verder. Nu we niet kunnen doen wat we eigenlijk willen, moeten we leren wat anders te willen. Hoe maken we er wat van? Hoe voorkomen we dat we wegzinken in onze eigen ellende? Hoe spreken we elkaar geregeld wat moed in?
Het zal niet gemakkelijk worden. Maar wel een levensles in omgaan met beperkingen.

Hoe leerzaam een deurcollecte is!

Vroeger had ik wel eens gecollecteerd voor verschillende doelen, maar dat was al lang geleden. Onlangs liet ik me overhalen om in mijn wijk langs de deuren te gaan voor hulp aan vluchtelingenkinderen in Griekenland. Een doel waar ik graag een aantal uren aan wilde besteden. Dat collecteren ook nog zoveel onverwachte lessen zou opleveren, had ik niet gedacht.

De eerste les is dat je veel verschillende reacties krijgt en in no time interpreteert waarom iemand op een bepaalde manier reageert op het verzoek om een beetje geld te doneren. Vooral als die reactie afwijzend is en helemaal als er vrij kortaf zoiets als ‘Gaan we niet doen’ gezegd wordt. Maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik geen idee heb waarom iemand zo reageert en een deurcollecte is ook niet bedoeld om daarover een gesprek te voeren.
De tweede les is dat je op een gegeven moment aan het huis of aan de persoon die ineens vóór je staat, denkt te kunnen inschatten of die persoon iets zal willen geven. Je wordt gestuurd door allerlei aannames. Maar uiterlijke kenmerken zijn zó misleidend. Net als in andere sociale situaties natuurlijk.
En de derde les is dat je echt je best moet doen om na aan afwijzende of onduidelijke reactie meteen om te schakelen om bij de volgende deur de collecte weer met een positieve klank onder de aandacht te brengen. Niet makkelijk soms. Het loslaten van zo’n eerdere reactie is nodig om te voorkomen dat je gaat uitstralen dat het collecteverzoek ‘toch wel niks zal worden’, want dan wordt het ook niks. Ook dit herken ik in sociale situaties waar je je vorige ervaring bewust moet loslaten om daarna weer open te staan voor een nieuwe ervaring.
En een vierde les: verrassend veel mensen reageren heel positief. Weer een bewijs voor Rutger Bregmans De meeste mensen deugen.

Kortom, een prima oefening in persoonlijke effectiviteit. Misschien wel een nieuwe werkmethode in trainingen 😉 En voor degenen die nieuwsgierig zijn geworden: in de link vind je de collecte. Doe ermee wat je hart je ingeeft.
https://kerkinactie.protestantsekerk.nl/projecten/opvang-voor-gestrande-vluchtelingen/

Een ontluisterende week in de politiek

Het was me afgelopen week wel een turbulente week in de nationale politiek.
De toeslagenaffaire maakte duidelijk dat het parlement onmogelijke wetgeving had aangenomen en dat vervolgens de sociale problematiek die het veroorzaakte nog eens jarenlang onopgemerkt bleef voor verantwoordelijke ministers en staatssecretarissen en dat er ook geen klokkenluiders binnen de Belastingdienst opstonden. Totdat het ons allemaal onder onze neus werd gewreven. Verder liet staatssecretaris Broekers-Knol zonder een uiting van gêne weten dat het na twee maanden nog niet was gelukt om 100 asielzoekers te selecteren en die van Lesbos naar Nederland te laten overkomen. Dat heet meestribbelen: niet openlijk nee zeggen maar het net zo ingewikkeld maken dat het eindeloos duurt voordat er iets gebeurt. En dan was er nog Thierry Baudet die een gave illustratie liet zien van de narcist die succes altijd aan zichzelf toeschrijft en chaos aan anderen. Er waren anderen die het voor hem opnamen en beweerden: hij is helemaal niet nazistisch, antisemitisch, homofoob, want lees het partijprogramma er maar op na. Zou wel makkelijk zijn als je alleen op een partijprogramma aanspreekbaar was en niet op wat je zegt en doet. Je zou bijna sympathie krijgen voor Geert Wilders; die had tenminste zoveel zelfkennis om te weten dat hij nooit in een democratische organisatie zou kunnen functioneren. Dat hadden ze dan in elk geval binnen de SP beter in de gaten, hoewel die ruzie ook niet bijdraagt aan vertrouwen in de politiek.
Een ontluisterend beeld van onze politiek. Wat mijn vertrouwen in ons politieke stelsel nog overeind houdt, is dat de media deze ellende in elk geval nog zichtbaar maakt én dat het alternatief voor ons stelsel nog veel slechter is. Zie daarvoor tal van voorbeelden op de buitenlandpagina van je krant.